نمی دونم از کجا شروع کنم، قصه ی تلخ سادگیمو.. نمی دونم چرا قسمت می کنم، روزهای خوب زندگیمو..
چرا توو اول قصه، همه دوسم دارن، وسط قصه میشه، سر به سرم می ذارن.. تا می خواد قصه تموم شه، همه تنهام می ذارن..
می تونم مثل همه دو رنگ باشم دل نبازم.. می تونم مثل همه یه عشق بادی بسازم..
تا با یک نیش زبون بترکه و خراب بشه.. تا بیان جمعش کنن، حباب دل سراب بشه..
می تونم بازی کنم با عشقو احساس کسی.. می تونم درست کنم ترس دلو دلواپسی..
می تونم دروغ بگم تا خودمو شیرین کنم.. می تونم پشت دلا قایم بشم کمین کنم..
ولی با این همه حرفا باز منم مثل اونا، یه دروغگو می شم، همیشه ورد زبونا..
یه نفر پیدا بشه به من بگه چیکار کنم؟؟.. با چه تیری اونی که دوسش دارم شکار کنم؟..
من باید از چی بفهمم چه کسی دوسم داره؟.. توی دنیا اصلا" عشق واقعی وجود داره؟!.. وجود داره؟!.. وجود داره؟!..
تو نباشی چشام برات گریونه، دنیا برام بدونه تو زندونه..
دستات اگه دستامو تنها بذاره، شبو روزام لحظه ای آروم نداره..
تو که بارونه تو چشامو می بینی، لحظه لحظه هارو کنارم می شینی..
تو که مثه بارون آرومم می کنی، تو نباشی دله منو خون می کنی..
جز تو هیچ کسیو، درد عاشقیو، غصه های منو خنده های منو..
لحظه های منو گریه های منو ندیده و نشنیده و..
وختی تو نیستی من می شم بین این آدما مثه یه غریبه و..
توو همهمه ها گم می شم، دنیال تو، دنبال تو..